شما می توانید با ارسال ایمیل خود ، بصورت رایگان مشترک شده و از بروزسانی مطلع شوید.

ایمیل خود را وارد کنید:

طبیعت همیشه سبز نیست. آفت کش های طبیعی

بسیاری از مردم تصور می کنند که همه مواد سنتزی مشکوک و بد هستند و هر ماده طبیعی پاک و سالم است. پروفسور آمس و دیگران معتقدند این طرز تلقی، غلط است. گرچه  دیده ایم که  بسیاری از تولیدات شیمیایی مشکل سمی بودن داشته و اثرات نامطلوب بر محیط می گذارند، اما مواد شیمیایی طبیعی نیز تفاوت چندانی با آنها ندارند. طبیعت نیز آزمایشگاه تولیدی خود را داشته میلیون ها ترکیب ایجاد می کند که بسیاری از آن ها مانند آلکالوئید های موجود در گیاهان سمی اند. در نتیجه چندین حالت مسمومیت (در بعضی از مواد کشنده) (و به ویژه در کودکان) به علت جذب اتفاقی مواد گیاهی، خوردن سیب زمینی سبز ( که در معرض نور خورشید قرار گرفته و سطح  تاکسین آن بالا رفته  است)، نوشیدن چای گیاهی، مصرف قارچ سمی و غیره، مشاهده می شود. مادر آبراهام لینکلن به علت نوشیدن شیر گاوی که در مزرعه (زراوند) چریده بود، مسموم شده، فوت کرد.

sibzamini

سیب زمینی سبز سمی است زیرا در آن آلکالوئید سولانین وجود دارد800px-Solanine_chemical_structureسولانین

علت وجود این ترکیبات در گیاهان چیست؟ گیاهان نمی توانند از شر مهاجمین و میکروارگانیسم های مهاجم از قبیل قلرچ ها، حشرات، حیوانات، و انسان ها فرار کنند و یا عضوی برای دفاع در مقابل مهاجمین ندارند. در عوض آن ها در خود سلاح های شیمیایی یعنی آفت کش های طبیعی را به عنوان عوامل استراتژیک دفاعی توسعه داده اند. اکنون دهها هزار از این نوع مواد شیمیایی شناخته شده اند. آن ها در گیاه از قبل وجود دارند یا به عنوان یک پاسخ ایمنی، در هنگام خطر خارجی مانند هجوم حشراتی مانند کرم صدپا یا حشرات گیاه خوار، توسط گیاه تولید می شوند. به طور مثال در گیاه گوجه فرنگی، یک پلی پپتید حاوی هجده آمینواسید، موسوم به سیستمین، یک ماده شیمیایی اعلام خطر برای حمله خارجی است. این ماده به سرعت در گیاه پخش شده واکنش هایی را برای تهیه سم شیمیایی تدارک می بیند. اثر این مواد این است که مهاجمین را کاملا دفع می کند یا تهاجم ان را به قدر کافی کند می نماید. جالب توجه است بدانیم یکی از این مواد سالیسیلیک اسید یعنی ماده اصلی آسپرین است. این ماده باعث می شود تا نقطه آسیب دیده ضدعفونی شود (درست مثل یک زخم). گیاهان آموخته اند که در هنگام خطر از مواد شیمیایی به عنوان فرمون های هشدار دهنده استفاده کرده، سلاح های شیمیایی پیچیده خود را بدون صدمه زدن به همسایگان خود از طریق هوا و آب، فعال کنند. آن ها همچنین می توانند از طریق روش های شیمیایی در مقابل خطرات مقاومت کنند. آمریکایی ها هر روز در حدود 1.5 گرم آفت کش های طبیعی را از طریق سبزیجات، میوه جات، چای ، قهوه و غیره مصرف می کنند. این میزان تقریبا 10000 برابر جذب آن ها از باقی مانده آفت کش های سنتزی است. تعدادی از این سموم گیاهی به عنوان سرطان زا مورد آزمایش قرار گرفته اند. سرطان زایی اغلب آن ها (در جوندگان) نصف سرطان زایی همان مقدار از ماده شیمیایی سنتزی است.

پس چرا ما تاکنون به وسیله این سموم منقرض نشده ایم؟ یک دلیل این است که ما همیشه در معرض مقدار بسیار کمی از این آفت کش های طبیعی قرار می گیریم. مهم تر این که ما نیز مانند گیاهان مواضع دفاعی خود را در مقابل حمله ی بی امان مواد شیمیایی کامل کرده ایم. اولین سنگرها، لایه ها سطحی دهان، مری، معده، روده، پوست و شش ها هر چند روز یکبار فرو می ریزند. علاوه بر این دارای مکانیسم های چندگانه سم زدایی برای بی اثر کردن سم های جذب شده هستیم. ما می توانیم بسیاری از ترکیبات را قبل از آنکه صدمه ای به بدن وارد آورند، از بدن خارج کنیم. DNAها دارای راههای متفاوتی برای ترمیم آسیب ها است. در نهایت قدرت بویایی و چشایی ما مواد سمی و فاسد (از قبیل طعم تلخ آلکالوئید، غذای فاسد، شیر ترشیده و تخم مرغی که بوی سولفور می دهد) را تشخیص داده  و به عنوان یک سیستم اعلام خطر، عمل می کند. در کل باید از پرخوری اجتناب کرده و از نوع متنوع غذا استفاده کنیم.

TABLE

VN:F [1.9.22_1171]
Rating: 10.0/10 (5 votes cast)
VN:F [1.9.22_1171]
Rating: +2 (from 2 votes)
طبیعت همیشه سبز نیست. آفت کش های طبیعی, 10.0 out of 10 based on 5 ratings
fenn

جان بنت فن (به انگلیسی: John Bennett Fenn) (زاده ۱۵ ژوئن ۱۹۱۷ - درگذشته ۱۰ دسامبر ۲۰۱۰) در شهر نیویورک زاده شد و با خانواده‌اش به کنتاکی در طول رکود بزرگ نقل مکان کرد. دکترای خود را از دانشگاه ییل دریافت کرد. او در دانشگاه ییل و دانشگاه ویرجینیا و آزمایشگاه‌های صنعتی٬تحقیقاتی در مونسانتو کار می‌کرد. او «برای توسعه روش‌های شناسایی و تجزیه و تحلیل ساختار مولکولهای بیولوژیکی و توسعه طیف نگاری با رزونانس مغناطیسی هسته‌ای» در سال ۲۰۰۲ به همراه کیوتی تاناکا و کورت ووتریش موفق به دریافت جایزه نوبل شیمی شد.